The Cushion House

Leestijd: 4 minuten

‘Hello?’ Zes paar nieuwsgierige ogen kijken ondeugend m’n huisje in, getriggerd door de vrolijke muziek die door m’n speakertje galmt. ‘Hey, come in!’ verlegen lopen de kinderen naar binnen, gefascineerd door de foto’s aan m’n muur. Ik breng de kussens van m’n bankje en stoelen naar buiten en snijd een ananas aan voor een gezellige ‘Pineapple Party’. De schaal is binnen no-time leeg, tijd voor een kussengevecht! Er komen al snel meer kinderen bij, schaterlachend vallen ze elkaar aan met de enorme kussens. Nu staan de kids dagelijks voor de deur als ze om 17.00 u uit school komen; ‘Can we play with the cushions please?’ (onderling hoor ik ze zeggen: ‘lets go to the cushion house!’) Heerlijk, een dagelijks speelparadijsje onder het genot van swingende muziek, een overvloed aan bananen en ‘ice water’ (uit de koelkast), intens genieten zoveel vreugde!

Ook op de kinderafdeling hoef ik me niet te vervelen. Als alle 30 bedden bezet zijn, worden er gerust 2 kinderen in 1 bed gestopt. Het komt ook regelmatig voor dat de patiënten niet in hun bed te vinden zijn. Dan zijn ze buiten op het grasveld waar ze op een kleedje van de zon genieten, of achter het ziekenhuis waar de familieleden op open vuurtjes eten kunnen koken voor hun opgenomen geliefden.

Een kiekje van afgelopen week op de afdeling:
Na de artsen visite met de chirurg-assistent, begin ik met de eerste taak van m’n to-do lijstje, een afhangende maagsonde plaatsen bij de 8-jarige Rosy*. Ik loop de kamer binnen, waar moeder met haar 2 kleine kinderen op de harde grond ligt te slapen. Rosy ligt op het doorgezakte matras in het roestige bed ernaast. De arme meid moest een ingrijpende operatie ondergaan waarbij er een stuk darm is verwijderd (ernstig aangevreten door wormen). Ze gaat op de rand van haar bed zitten. Zwijgzaam maakt ze de knopen van haar bloesje open, haar magere borstkas met uitstekende ribben en veel te dunne armpjes onthullend. Met het infuus in haar tengere handje, ziet ze er aandoenlijk uit. Ik meet hoe diep ik kan gaan en breng de dikke plastic slang door het kleine neusje naar binnen. Met haar lippen op elkaar geperst, stromen de tranen geruisloos over haar wangen. ‘Ah heel goed Rosy, je bent zo dapper!’ Zo te zien zit ik ver genoeg. In Nederland zouden we de PH waarde controleren om te zien of de sonde daadwerkelijk in de maag zit (en niet in de longen terecht is gekomen). Die ‘luxe’ hebben we hier niet. Gelukkig geeft de kleur van de opgetrokken vloeistof ook een indicatie en kunnen we ervan uitgaan dat die goed zit. Ik bevestig een provisorische opvangzak, die zich langzaam vult met groenkleurig lichaamssap. Het is maar goed dat we dit kunnen draineren!

M’n dienst zit erop, tijd voor een wandeling door de prachtige natuur! Al snel komt er een boda boda (motor, het gangbare vervoersmiddel) stapvoets naast me rijden met de aanhoudende vraag of ik zeker weet dat ik echt niet ergens heen gebracht wil worden. Mensen hier vinden het moeilijk te begrijpen dat je voor de lol gaat lopen, zonder een specifieke eindbestemming. Ach, waarom ook niet? Ik stem er mee in dat hij me voor 1000 Shilling (€0,25) een dorp verder afzet zodat ik terug kan lopen. Genietend van de prachtige omgeving razen we over de onverharde wegen; af en toe een diepe kuil, een onverwachte wending of een noodstop om een varken, koe of kudde geiten te ontwijken, heerlijk! Jammer dat het hier voor vrouwen zeer ongebruikelijk is om motor te rijden, ik had graag ook zelf een ritje gemaakt!

Geschreven door Daphne van Wingerden

13 februari 2022

9 Reacties

  1. Piet

    Ge-wel-dig, Daphne.😀

  2. Arie

    Erg leuk weer om te lezen. Mooie foto’s . . .

  3. Wim van dam

    Leuk om te lezen, en mooi dat je zo’n zegen mag zijn.

    • Daphne

      Dankjewel Wim!

  4. Erik van Halsema

    Zo te lezen zit je daar prima op je plek !

    • Daphne

      Zeker waar, heerlijk genieten!

  5. Helene

    Ooooh wat een mooi verhaal weer! Wat fijn dat je de kleine Rosy kon helpen……en wat een heerlijke ontspanning met de kids bij jou huisje

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands