Ready, Set, oh?!

Leestijd: 3 minuten

De laatste dagen in Nederland vlogen voorbij! Voordat ik het weet zit ik zaterdagochtend in het vliegtuig, waar ik 10 uur lang mag genieten van uitzicht op de meest prachtige landschappen, heerlijk even uitrusten. Na een voorspoedige vlucht met slechts 1 tussenstop in Rwanda, zet ik om 23.15 u voor het eerst voet op Oegandese bodem!

Het is gelukkig afgekoeld tot een graad of 25°C. Verplichte COVID-test, douane, visum, bijna bij de uitgang, alleen m’n bagage moet nog door de scanner. M’n koffer met ruim 12kg aan gedoneerde BH’s + wat wondmateriaal, wordt eruit gepikt voor inspectie…

Als ik m’n koffer openmaak en de inhoud laat zien, inspecteert de man nauwkeurig het absorberend verband. Als hij ziet dat het over datum is, wordt hij ontzettend kwaad! Al gauw komt er een tweede temperamentvolle man bij, waarna ze me samen met verheven stem duidelijk maken dat ze niet gediend zijn van afdankertjes zoals dit, alleen maar omdat mensen in Afrika arm zouden zijn, mensen kunnen wel doodgaan als ik dit zou gebruiken! Hoe durf ik dit mee te nemen, vooral als verpleegkundige zou ik toch beter moeten weten! En zo gaat het nog even door…

Ik doe een poging om uit te leggen dat je steriele gazen die een paar maanden over datum zijn, alsnog kunt gebruiken als niet-steriele gazen. Dit snappen ze helaas niet en er wordt zelfs nog een derde persoon bijgehaald, die eveneens ‘not amused’ is. Ook de BH’s zouden vol ziektekiemen zitten, wat levensgevaarlijk is, etc. etc. Ik leg uit dat het allemaal gewassen is, maar niks kan ze van gedachten veranderen.

Dus ik besluit te veranderen van koers; vol berouw van mijn vreselijke daden, zeg ik dat ik een grote fout heb gemaakt en dat het me enorm spijt en dat ik ook zeker niemand wil beledigen, maar helaas zijn ze niet vergevingsgezind. Als ik vervolgens opper om het dan maar weg te gooien, krijg ik weer een heel betoog dat dat zomaar niet gaat, want het moet dan officieel worden vernietigd en die kosten moet ik allemaal gaan betalen, etc. etc.

Opeens willen ze ook m’n eigen tas controleren, waarin ze een royale voorraad tampons vinden. Naïef als ze zijn, willen ze van mij horen wat dit precies zijn en hoe je dit gebruikt. Ik word niet snel boos, maar nu ben ik er toch wel een beetje klaar mee. Op luide toon vertel ik ze tot in detail alle ins en outs over de menstruatie cyclus en het gebruik van tampons. Ik houd m’n lachen in als ik zie dat de mannen steeds stiller en ongemakkelijker worden en ik eindig m’n betoog met de vraag of ik nu eindelijk mag gaan!? En ja, tot m’n grote verbazing mag dat en hoef ik niks te betalen, maar de BH’s moet ik wel achterlaten. Jammer, maar dat zij zo. Ze gaan de BH’s sowieso niet weggooien, dus die zullen ongetwijfeld alsnog wel goed terecht komen!

Als ik rond 00.30 u eindelijk naar buiten loop, is het donker en verlaten op de parkeerplaats. Ik had een afspraak met de mensen van het hotel dat er iemand zou staan om me op te halen, maar er is niemand te bekennen. Niet geheel verrassend gezien er zoveel tijd is verstreken, wel een beetje frustrerend, maar ik kan er ook wel weer om lachen. Dan maar op zoek naar een taxi die me naar het hotel kan brengen.

De volgende ochtend ben ik blij verrast als er al vroeg een chauffeur voor m’n deur staat om me naar het ziekenhuis in Kisiizi te brengen! Na de lange vlucht is het tijd voor de volgende etappe, een reis van 8 uur per jeep.

De eerste uren rijden we door de drukke stad, overal straatverkopers, brommers waar ze met 3 man opzitten en gevaarlijk veel spullen mee vervoeren, overal toeterende, overvolle busjes, vrouwen die hun baby’s borstvoeding geven langs de kant van de weg, een ontvelde koe die tussen 2 palen in hangt en zorgvuldig wordt ontleed… er is weer genoeg te zien! De driver blijkt een voorganger van de Pentecostal church te zijn, die een vreugdekreet slaakt als ik vertel dat ik ook Evangelisch ben en al m’n hele leven naar de kerk ga. Hij spreekt direct een vurig gebed uit voor een veilig reis, Halleluja! En dat blijkt ook niet overbodig, want verkeersregels kennen ze hier niet echt.

De drukke stad gaat geleidelijk over in glooiend landschap; groene heuvels, bananenplantages, maïsvelden en af en toe een klein dorpje. Rond 17.00 u komen we eindelijk aan in Kisiizi, bestemming bereikt!

Ik heb nog geen idee hoe het er verder allemaal uit gaat zien, maar daar hoop ik in de volgende update meer over te kunnen vertellen. Ondanks alle consternaties geniet ik nu al intens van dit avontuur! To be continued…

Geschreven door Daphne van Wingerden

9 januari 2022

20 Reacties

  1. Erik van Halsema

    Hoi Daphne, een enerverende reis als ik het zo lees. We zien uit naar je belevenissen daar !
    groet, Erik en Marianne van Halsema

    • Daphne van Wingerden

      Ha Erik en Marianne, enerverend was het zeker! Leuk om te horen, liefs!

  2. Marian

    Wauw, je avontuur begint al gelijk volle bak! Goed om te weten dat Gods bescherming op je rust en Zijn geest je leidt! Veel zegen daar en supertof dat je ons weer op de hoogte houdt met je blogs!

  3. Lisette

    Wat heerlijk om te lezen! Had je geen stiekeme opname kunnen maken van je betoog over menstruatie en tampons? Ik had die gezichten wel eens willen zien! 😂

    • Daphne van Wingerden

      Haha! Ja ik had het eigenlijk ook wel leuk gevonden om het nog even terug te kijken ;p

  4. Anthon

    Ha Daphne, wat een verhaal weer! Gods zegen daar!

  5. Max

    Wat een verhaal veel zegen gewenst
    Gr
    Max

    • Celine

      Wauwie. Gelijk de avonturen in. Gezegende reis, zet m op😘

    • Hannah

      Na een tweede keer lezen moet ik nog steeds erg lachen om je verhaal! Jammer van de bhs, maar belangrijkste is dat je veilig bent aangekomen! Gods zegen en liefs

    • Sebas

      Fijn dat je heelhuids bent aangekomen! Goed dat je de heren in Oeganda hebt voorzien van wat verpleegkundige kennis door ze alles uit te leggen over de menstruatie-cyclus, gratis nascholing is altijd mooi meegenomen. 😉

      Heel veel succes en plezier daar! We lezen vanaf de CRU mee met al je avonturen!

  6. Marloes

    Gelukkig ben je niet bang aangelegd 😁

  7. Pieter

    Gelukkig heb je nog wel 1 paar slippers om uit te delen 😉

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands