Out and About

Leestijd: 3 minuten

Weekend! Dat betekent tijd om een beetje van het land te verkennen! Samen met Heather en Eliza gaan we een ontspannen dagje aan Lake Bunyonyi doorbrengen. Om 6.30 u stappen we de auto in, klaar voor de 3 uur durende rit over onverharde wegen. Ik tuur in de verte, genietend van het prachtige bergachtige landschap met talloze bananenplantages en maisvelden. De zon komt langzaam op; langs de stoffige weg loopt een aantal mannen de steile heuvel op met volgeladen fietsen aan de hand om de enorme zakken meel en bananentrossen te vervoeren. Aan de linkerkant lopen vrouwen en kinderen in kleurrijke kleding, met grote emmers water op hun hoofd… De zon begint steeds feller te schijnen en het is al aangenaam warm. De lage stroomdraden langs de kant van de weg zitten vol met vogeltjes die verschrikt opvliegen als een groep kinderen langs komt rennen, pogend een kudde geiten in bedwang te houden. De diepe kuilen in de weg zijn niet te missen met de armzalige schokdempers van de oude auto, écht Afrika, heerlijk!

We zijn bijna bij het meer als we langs de kant van de weg enkele tientallen mensen in gehavende kleding tussen het stof zien zitten. Oma’s, moeders en kinderen die in de (inmiddels) brandende zon, gedachteloos voor zich uit staren terwijl ze non-stop grote stenen in kleine stukjes hakken. Wát een leven, dag in dag uit, de ene steen na de andere, zonder enig perspectief… Wat is het toch een ongelofelijk voorrecht om op te groeien in een westers land, met onbeperkte toegang tot educatie, gezondheidszorg, eten, alles wat je maar nodig hebt. En wát een voorrecht om in een tijdmachine te kunnen stappen (ook wel vliegtuig genoemd), om een paar uur later in een compleet andere wereld terecht te komen.

Terwijl ik een uurtje later in een kano op het meer tussen de talloze eilandjes ronddobber, denk ik aan de mensen die hier wonen. Ondanks de fysieke armoede, is het saamhorigheidsgevoel zo rijk! Een collega vertelde dat een jonge moeder in het ziekenhuis was bevallen, maar na de bevalling wegvluchtte, haar baby achterlatend in het ziekenhuis. De verpleegkundigen van de baby unit, hebben toen besloten als team het kind te adopteren, waardoor deze kleine meid (inmiddels 3 jaar oud), elke dag genoeg eten, liefde en aandacht krijgt in een stabiele woonomgeving!

Ik heb al aardig m’n draai gevonden op de kinderafdeling en geniet intens om hier te kunnen werken. We maken soms heftige casussen mee, maar kunnen ook veel lachen (als ik in gebrekkig Rugika een vraag probeer te stellen bijvoorbeeld). Patiënten mogen het ziekenhuis niet verlaten voordat ze hun rekening betaald hebben. Helaas zien we met enige regelmaat dat patiënten daarom (soms halverwege de behandeling) ontsnappen, zonder te betalen. Zo ook de 85-jarige vrouw op de interne geneeskunde afdeling, die 12 uur later volledig in de war, ondersteboven in de bosjes achter het ziekenhuisterrein werd gevonden, besmeurd met modder tot op haar gezicht!

Tot slot een verzoekje! De St. John family (Brits) is op zoek naar een tussenjaar student/ iemand die het leuk vindt om voor een paar maanden (of een jaar) te helpen met het lesgeven van de kids. Dus ben of ken je iemand die dit leuk zou vinden, aarzel niet om me een berichtje te sturen voor meer informatie!

Geschreven door Daphne van Wingerden

30 januari 2022

6 Reacties

  1. Paul Tijmons

    Hoi Daphne, wat leuk om zo mee te lezen met wat je allemaal meemaakt in Oeganda. En wat een fantastisch werk mag je doen! Heel veel Zegen met wat je doet!

  2. Arie

    Goed om te lezen dat er mogelijkheden zijn om er op uit te gaan en wat van het land te zien. Succes op de kinderafdeling. . . .

  3. Daphne van Wingerden

    Ja heerlijk om er even op uit te kunnen gaan! Thanks!

  4. Helene

    Mooi verhaal Daphne! Ik probeer het helemaal te visualiseren door de manier waarop jij het schrijft 😉 soms ook schrijnend , waar jij kunt helpen , dat is mooi!
    Xx

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands