Mountains High, Valleys Low

Leestijd: 3 minuten

‘So, where did Joan go?’ Vraag ik maandagochtend na de overdracht. ‘She died Saturday morning’ antwoordt m’n collega. Oh nooo….! Slechts 10 jaar oud, dusdanig ondervoed dat haar huid begon af te bladderen. Ze is ruim een week opgenomen geweest, altijd opgekruld in bed. Geen ouders meer, slechts een paar ‘aunties’ (nog jonge meiden) die af en toe kwamen kijken hoe het ging.

Maar tijd om er echt bij stil te staan is er niet, over tot de orde van de dag. Ik ga de isolatiekamer binnen waar de 3 weken oude Beauty opgenomen ligt. Als ik haar kleertjes uittrek om haar te wegen, zie ik dat ze 6 vingers heeft! Om de zesde vinger is een touwtje gebonden, zo strak dat hier vrijwel geen bloed naartoe kan stromen, waardoor deze necrotische vinger langzaam aan het afsterven is. Dit lijkt me toch niet echt gezond!? Ik vraag de dokter om er even naar te kijken, maar hij laat me de andere hand zien, die inmiddels 5 vingers bevat, plus 1 wondje op de plaats waar vinger nr. 6 heeft gezeten.

Helaas volgde er na Joan deze week nog twee kinderen die het niet hebben gered. Prosper, de 8-jarige jongen met hersenvlies ontsteking en de 2-jarige meid met bloedvergiftiging (opnieuw het gevolg van een tanden-trek sessie door de lokale medicijnman). Het blijft schrijnend; maar je doet wat je kunt en soms is dat gewoon niet genoeg.

‘Do you know how to ride a bicycle?’ vraagt Liz aan het einde van de werkdag. ‘I surely do!’ antwoord ik enthousiast, waarna ze me vertelt waar we het weekend mountainbikes kunnen huren. Dat klinkt als een uitstekend plan!

Wát een omgeving om te mountainbiken! Steile groene heuvels, diepe dalen, on-geasfalteerde wegen met grote keien, rotsstukken en oranjekleurig zand dat opwaait in grote stofwolken. Met een noodgang (max. 53,2 km/u), daal ik de steile heuvel af, m’n zicht wordt blurry door de hoge snelheid, terwijl ik m’n uiterste best doe om geiten en kinderen te ontwijken. Af en toe een kleine lancering wanneer ik over een rotsblok stuiter, terwijl ik me bedenk dat het maar goed is dat ik met een orthopeed en een verpleegkundige op pad ben. Heerlijke die adrenaline rush!

Op een paar dagen na ben ik nu precies 3 maanden in Oeganda (de tijd vliegt!). En dat betekent niet alleen switchen naar een andere afdeling, maar ook: een nieuw visum voor deel 2 van dit Afrika avontuur. Na zes keer heen en weer lopen (stukje niemandsland) tussen Oeganda en Rwanda, geagiteerde douane en verkeerde stempels, is het uiteindelijk gelukt om een Oost Afrikaans visum te bemachtigen voor de komende drie maanden! Precies lang genoeg en ideaal om in juni samen met Lo (m’n zus) door Oost Afrika te kunnen reizen!

Geschreven door Daphne van Wingerden

3 april 2022

4 Reacties

  1. Erik van Halsema

    Hoi Daphne,

    Wat een schril contrast tussen prachtige natuur en menselijk leed.
    Ze boffen daar maar met iemand zoals jij.
    Veel sterkte en wijsheid toegewenst.

    groet,
    Erik

  2. Caro

    De woorden van Erik, kwamen ook in mijn hoofd op.
    Het zeer schrille contrast tussen werelddelen en landen.
    Het maant en dringt me opnieuw tot grote dankbaarheid voor hoe goed we het hier hebben en het willen bidden en geven.
    Bedankt weer voor je verslag.

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands