Let’s Get Started!

Leestijd: 6 minuten

Eenmaal aangekomen in Kisiizi word ik hartelijk verwelkomd door het personeel. Ik had geen idee wat voor accommodatie het ziekenhuis zou hebben geregeld, dus ik was blij verrast toen ik zag dat ik vlak naast het ziekenhuis, een eigen huisje toebedeeld heb gekregen! Naast me woont een jong gezin uit Engeland waarvan de vader als arts in het ziekenhuis werkt en aan de andere kant woont een jonge psychologe uit Zwitserland.

De volgende dag krijg ik een rondleiding door het ziekenhuis. Het is een stuk groter dan ik had verwacht, er zijn veel verschillende afdelingen (interne geneeskunde, chirurgie, gynaecologie, psychiatrie, kinderafdeling en een verloskunde afdeling waar vrouwen voor, tijdens en na de bevalling zorg kunnen krijgen). Het ziekenhuisterrein ligt in een prachtig dal, omgeven door groene heuvels/ bergen, naast een grote waterval die eveneens als stroomvoorziening voor het ziekenhuis fungeert.

In m’n nieuwe huisje loop ik de eerste dag nog tegen allerlei dingetjes aan, maar al doende leert men. Nu voelt het dan ook extra fijn om water uit m’n voorraad emmertje te kunnen tappen, als er weer eens geen water uit de kraan komt (vooral wanneer je net onder de douche stapt). En door ’s avonds kokend water in m’n waterfles te gieten en in m’n koelkastje te zetten, kan ik de volgende ochtend koud, schoon drinkwater meenemen. Een eitje koken kan ook prima in de waterkoker als de gastank leeg is; en dankzij m’n oordoppen word ik ’s nachts minder vaak wakker van de exotische vogels die het erg leuk vinden om op m’n golfplaten-dak rond te springen. Ik heb nog wel wat moeite met de enorme insecten die het heerlijk vinden om in m’n badkamer te vertoeven en ik moet niet m’n deur open laten staan, om kippen-uitwerpsel-opruimsessies te voorkomen.

Ik ben niet ingedeeld om op een specifieke afdeling te werken, dus ik besluit om de eerste week overal een dagje mee te lopen.

“PLEASE HELP!!” roept een van de verpleegkunde studenten, die tegen het einde van m’n eerste dienst de post van de interne geneeskunde binnen komt rennen. Mijn collega-verpleegkundige en ik springen op en haasten ons naar kamer 5, waar een 26-jarige vrouw ligt opgenomen met HIV. Ze had zojuist een hartinfarct en ligt nu stil in bed, geen hartslag voelbaar. CPR! Mijn collega begint meteen met reanimeren, maar bedenkt zich een halve minuut later dat er een intubatie ballon nodig is, waarna hij zonder iets te zeggen de kamer uitloopt. Ik ga snel door met reanimeren; de duidelijk zichtbare ribben van het ondervoede lichaam voelen vreemd aan onder m’n grote handen. Mijn collega komt terug, we beademen en geven 2x adrenaline IV tussen het reanimeren door, maar helaas geeft ze geen teken van leven. Even later vertellen we haar oma en 2 jarige dochtertje (die op de gang staan te wachten) dat ze is overleden. Niet geheel onverwacht, maar wel heftig. We maken het dode lichaam schoon (ik zal maar niet in detail treden over de lichaamssappen die het lichaam verlaten na het overlijden) om vervolgens letterlijk elke ingang vol te stoppen met een flinke lading watten (en dan heb ik het niet alleen over de neus en mond). We kleden haar netjes aan en binden haar in doeken, zodat de familie haar mee naar huis kan nemen.

De tweede dag loop ik mee op de kinderafdeling (zowel interne als chirurgie), waar ik direct aan de slag mag met neus-maagsondes plaatsen bij verschillende peuters en canules plaatsen in kaalgeschoren schedels. Veel ondervoeding, (long)infecties, en wonden. Eveneens een drukke, enerverende dag.

De volgende dag loop ik mee op de operatiekamer, wát een beleving is dat! Eerst kijk ik mee met een cystoscopie en een colonscopie, waarna ik zelf steriel mag staan om te assisteren bij een onderbeenamputatie! (Extra leuk omdat ik op de Vaatchirurgie in het Maasstad Ziekenhuis vaak heb gezorgd voor deze patiëntencategorie). We snijden langzaam het weefsel door, klemmen met zo’n 20 kochers elk bloedvaatje af, om vervolgens het bot door te zagen. Het onderbeen (inclusief knie) wordt aan één van de studenten gegeven, die vervolgens met het been in de hand op zoek gaat naar een vuilniszak, een bloederig spoor achterlatend op de grond. Het is ook maar goed dat er voor de start van elke operatie een gebed wordt uitgesproken, want het is een wonder dat er niet veel vaker infecties optreden. De operatiekamers hebben namelijk geen sluis en er lopen voortdurend mensen in- en uit (soms zelfs met bloederige instrumenten van een andere OK). Bovendien worden de patiënten die net geopereerd zijn op de gang geplaatst (totdat ze een keer worden opgehaald door de afdeling), dus die kunnen regelmatig de operatie gadeslaan vanuit hun bed. Toch is het knap wat ze met zulke beperkte middelen allemaal voor elkaar krijgen. Er zijn genoeg creatieve oplossingen te bedenken, zoals het bloedverlies berekenen door het aantal doordrenkte gazen te tellen, plastic handschoenen gebruiken als stuwband of houten balken met spijkers als infuuspalen.

Vrijdag loop ik mee op de Special Care Baby Unit, waar momenteel 10 prematuur baby’s opgenomen zijn, waaronder een vierling die vorige week met 33 weken is geboren! Kolfapparaten kennen ze hier niet, dus de moeder neemt plaats op een krukje in de ‘nursing station’ waarna mijn collega en ik allebei een borst uitknijpen (het scheelt dat ik vroeger wel eens een koe heb gemolken). Vervolgens geven we de 4 prematuur baby’tjes één voor één voeding via de neus-maag sonde; onbeschrijfelijk wát een prachtige, hulpeloze schepseltjes!

Het was een intensieve, maar bijzondere week met veel nieuwe indrukken en ervaringen. Ik geniet enorm van het leven hier, ook al is het soms nog wel een beetje uitvogelen hoe alles in z’n werk gaat. Het weekend ben ik vrij, genoeg tijd om bij te komen om vanaf maandag fulltime op de kinderafdeling aan de slag te gaan! I’ll keep you updated.

Wil je op de hoogte blijven? Vul dan hier je email in en ontvang automatisch een mailtje wanneer er een nieuwe blog is geplaatst.

Geschreven door Daphne van Wingerden

14 januari 2022

24 Reacties

  1. Arie

    Wat een bijzondere belevenissen. Zo trost !

    • Marit

      Gaaf Daphne! Leuk dat je eerst een week op alle afdelingen mee mocht lopen. Wel indrukwekkend hoe anders de operaties daar zijn etc. Veel succes en plezier verder xx

  2. Rianne

    Strijder!! Wat maak je veel mee! Denk veel aan je, dikke kus en ben trots op je! xxxx

  3. Carolien

    Daphne, wat ben ik blij met en dankbaar voor iemand zoals jij.
    Je bent op de gebedslijst in mijn hart terechtgekomen, hoor!

  4. Marloes

    Wat een enerverende week!
    Wat maak jij een hoop mee in het mooie werk wat je daar doet.
    Geniet van het werk en je vrije tijd.
    God’s zegen gewenst.

    Liefs,

    • Marjolein

      Tjonge, wat een belevenissen, Daphne. Indrukwekkend! Mooi om te lezen en heel fijn dat je tot hulp en zegen kan zijn daar!

  5. JosephCare

    What an experience @Daphne. Proud of you🙏🏾💪🏿

  6. Piet vd Oever

    Ge-wel-dig😊

  7. Jaap

    Prachtig Daphne !!

  8. Saskia

    So many experiences and it’s just been a week! I will include you in my prayers, good luck and enjoy xx

  9. Oma Pie

    Wat een belevenis Daphne ik bewonder je . Heel veel sterkte met je werk .

  10. Ilja van der Weide

    Wat ben je alweer snel op een nieuw avontuur! Wat een mooie opdracht! Veel succes!

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands