Kids & Dogs

Leestijd: 3 minuten

BAM! Phsss… De chauffeur zet het overvolle mini-busje snel langs de kant van de weg. Zonder iets te zeggen grist hij een sleutel onder z’n bestuurdersstoel vandaan terwijl hij snel uitstapt. Een ander verzamelt een aantal grote stenen en een derde haalt het reservewiel van het dak af, wat een teamwork! Binnen 6 minuten vervolgen we onze ruim 3,5 uur durende rit met een nieuw wiel, opweg naar Mbarara om Elisa’s visum te verlengen. Het was al vroeg dag vanmorgen (4.00 u), omdat er slechts 1x per dag een busje naar de stad vertrekt (12 persoons busje volgeladen met ruim 20 man). Wat een wereld van verschil vergeleken met het groene, afgelegen Kisiizi! Drukke straten, geasfalteerde wegen, elektronica winkels met Chinese gadgets en een ‘grote’ supermarkt (alsnog piepklein voor Nederlandse begrippen, maar voor hier ‘enorm’). We maken er een leuk tripje van, eten in een cafeetje en overnachten in een guesthouse om de volgende dag op tijd weer terug te keren.

Terug in Kisiizi, besluit ik die avond vroeg naar bed te gaan. Ik wil alleen nog even m’n was binnen halen, als ik 2 honden rusteloos rond zie dwalen. Ik denk aan de grote bijtwond van de 9-jarige jongen die ik afgelopen week heb verbonden… niet te vertrouwen die beesten! Gewapend met m’n gammele bezem bereid ik me (mentaal) voor op een spannende strijd terwijl ik me in het donker een weg baan door het hoge gras. Snel haal ik m’n kleren van het ijzerdraad af, dat tussen 2 houten paaltjes gespannen als waslijn fungeert. Met de stapel kleren onder m’n arm haast ik me terug naar de zijdeur van de keuken. Als ik de deur achter me dichtdoe, wordt m’n vreugdekreet beantwoord met luid geblaf, mission completed!

Ik steek de holle optrek-naald in het armpje van de kleine jongen, als er langzaam een warme plek op m’n onderbeen ontstaat. Terwijl ik snel het opengemaakte buisje onder de naald houd om het bloed op te vangen, zie ik vanuit m’n ooghoek dat de urine fontein van de naakte jongen de oorzaak is! Gelukkig heb ik vandaag m’n broek aan en niet m’n jurk-uniform! Luiers zijn een luxe die niet veel ouders zich kunnen permitteren. Je ziet de meest creatieve oplossingen zoals stoffen variaties of plastic tasjes met twee been-gaten erin geknipt, maar het is ook vrij normaal om de peuter gewoon naakt rond te laten lopen.

M’n wandeltochten over de groene heuvels en diepe valleien van matoki plantages (matoki= bakbananen), blijven enerverend. Vooral tijdens langere tochten in afgelegen dorpjes ben je als blanke een heuse bezienswaardigheid! Mensen komen zelfs hun hutjes uit om langs de kant van de weg zwaaiend toe te kijken hoe je hun dorp passeert. Ik moet altijd lachen als de nieuwsgierige, enigszins argwanende blik plaats maakt voor gelach als ik enthousiast “Osibilr’ota! Agandi?” roep (goedemiddag, hoe gaat het?). Dit leidt vaak tot leuke ontmoetingen waarbij m’n nieuwsgierigheid het regelmatig wint van m’n wantrouwen. Zo ontmoette ik een lerares van een jaar of dertig, die heel graag haar school boven op de steile heuvel wilde laten zien, of de landarbeidster van tegen de 50 die me trots een shortcut liet zien van smalle paadjes dwars door het land dat ze van zonsopkomst tot zonsondergang ijverig bewerkt.

Funfacts:
#Personeel
Op de kinderafdeling werken meer mannelijke (5) dan vrouwelijke (3) verpleegkundigen.

#Hmmm
Mensen zeggen geen ‘yes’ als positief antwoord op een vraag, maar ‘hmm’ terwijl ze hun wenkbrauwen optrekken. (En betrap ik mezelf hier ook steeds vaker op, haha!)

Geschreven door Daphne van Wingerden

6 maart 2022

2 Reacties

  1. Ilonka

    Heee Daphne!
    Wat een geweldige ervaringen en prachtige foto’s iedere keer weer.
    Ik geniet mee!!
    Liefs, ilonka

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands