Altijd Plek Voor Eentje Meer!

Leestijd: 3 minuten

TRING TRING! Het schelle geluid van de ouderwetse telefoon galmt over de kinderafdeling. Ik haast me naar de balie, hopend dat er niet nóg een patiënt opgenomen hoeft te worden. Ik pak de hoorn van de haak en leun over het tafeltje zodat er niet te veel spanning op het snoer komt te staan. Jawel hoor, de volgende patiënt is al onderweg…

Ik loop tussen de bedden door, op zoek naar een plek om de 2 weken oude baby kwijt te kunnen. Waar gaan we die ooit laten? De term ‘vol’ kennen ze hier niet; het gebeurt wel vaker dat er 2 patiënten in 1 bed worden gestopt, maar zo druk als het nu is, heb ik het nog niet meegemaakt! Er zijn zelfs extra matjes op de grond tussen de dubbel bezette bedden in gelegd om nog meer patiënten kwijt te kunnen. Maar ja, wat moet je anders, alternatieve ziekenhuizen zijn er niet in de nabije omgeving.

De premature ondervoede baby die die ochtend voor de ingang van het ziekenhuis was achtergelaten door de moeder, is nu samen met de vader op de afdeling. We maken ruimte in de intensive care room (1 van de 3 bedden met een eigen kamer). Ik kom binnen om de baby aan de apparatuur aan te sluiten. De vader zit op een houten stoel in de hoek van de kamer. Hij kijkt zwijgzaam toe hoe het kleine humpje in het enorme bed ligt te huilen, verscholen onder een lading gedoneerde wollen dekens. De alcohol lucht is niet te missen. Ik heb te doen met de baby, zo klein en kwetsbaar, zo verloren. Maar het raakt me ook om de vader zo te zien. Hopeloos voor zich uit starend, weet hij zich duidelijk geen raad met de situatie.

Het is maar goed dat de baby in een aparte kamer ligt, want meer dan de helft van de kinderen is opgenomen met ‘longontsteking’. Er zijn geen COVID testen beschikbaar in het ziekenhuis, maar als je het mij vraagt is dit één grote corona-uitbraak. Het voelt dan ook een beetje dubbel om de kids om de beurt met hetzelfde draagbare apparaat te laten vernevelen, hun ziektekiemen rondblazend over de afdeling.

Het was weer een drukke, intensieve week! Vaak ga ik eind van de middag een heerlijke wandeling maken door de prachtige heuvelachtige omgeving; de perfecte methode om m’n hoofd leeg te maken en weer te vullen met een goede podcast (Andrew Womack = aanrader!), een audiobook of worship muziek.

Fun Facts:

  • Defin
    Iedereen noemt me Defin (veelvoorkomende naam hier), omdat Daphne te moeilijk is om uit te spreken. Leuke variatie, haha!
  • Administratie!
    Elke ochtend tellen de verpleegkundigen van de dag- en de nachtdienst alle apparaten (1 thermometer, 1 bloeddruk apparaat, 2 flessen gedestilleerd water, etc.). Dit wordt nauwkeurig genoteerd in een schrift, evenals de telefoontjes die tijdens de dienst zijn gepleegd, door wie, met welke reden, hoe lang precies en het aantal belminuten die nog over zijn.

Geschreven door Daphne van Wingerden

20 februari 2022

5 Reacties

  1. Erik van Halsema

    Goed werk, al is het wel improviseren met zeer beperkte middelen.

  2. Jaap

    Weer mooi verhaal Defin !

    • Daphne

      Haha! Dankjewel

      • Caro

        Daphne, ik heb de laatste twee verslagen achter elkaar gelezen…wat is de situatie daar anders…de reacties van de mensen zijn zelfs anders door hun omstandigheden.
        Maar van binnen blijft iedereen hetzelfde: een mens met een ziel, een geest en een lichaam. Wees het zout voor hen om verderf tegen te gaan en smaak te geven en wees het licht dat donkere plekken wegneemt.
        Dat is mijn gebed.

  3. Daphne

    Thanks, idd soms wat improvisatie, maar dat maakt het ook wel weer een leuke uitdaging 😄

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands