Leven

Leestijd: 2 minuten

Weer een week voorbij, weer genoeg meegemaakt om een boek vol te schrijven (maar ik zal het kort houden). Het hoogtepunt vond ik toch wel de 31-jarige vrouw uit Irak die bij me kwam met klachten die wezen op mogelijke zwangerschap. Nadat ik de urine had onderzocht en haar de positieve zwangerschapstest liet zien, barstte ze in huilen uit. Tranen van blijdschap gelukkig, want hier had ze al jaren op gehoopt, een eerste kindje!

Het leek me leuk om dit keer een iets breder beeld te schetsen van het leven hier, want naast de heftige spoedgevallen, zijn er ook heel veel mooie dingen!

Lesbos is het op 3 na grootste eiland van Griekenland. Het vluchtelingenkamp (waar momenteel nog zo’n 3500 mensen verblijven), neemt slechts een klein gedeelte in beslag. Tijdens de dagelijkse shifts (17.00 – 0.00 u) zien we vaak zo’n 30 patiënten. Dit betekent dat het meestal niet continu druk is, waardoor we ook tijd hebben om met de tolken (vluchtelingen uit het kamp) te kletsen.  Daarnaast geven we First Aid trainingen (EHBO), waarbij we van tevoren het kamp in gaan om mensen hiervoor uit te nodigen. Verder voeren we extra taken uit, zoals medicatie inventarisatie, de kliniek schoonmaken, data input, of medische trainingen geven aan vrijwilligers van andere NGO’s. We werken 5 a 6 dagen per week, dus er is ook genoeg vrije tijd.

Het is erg leuk om met zoveel vrijwilligers samen te wonen. We zijn verspreid over twee grote huizen in de stad, ong. een kwartier rijden vanaf het kamp (zo’n 12 man per huis). Je leert elkaar snel goed kennen en er is altijd wel wat te beleven, zoals roadtripjes, spelletjes, met z’n allen film kijken, zwemmen in de zee, dansen op het dakterras, etc. Vooral op dat soort momenten is het contrast met de situatie in het kamp erg groot, waardoor het soms ook wel gek voelt om zo te genieten van de vrijheid. Toch is het ook niet verkeerd om weer op te laden en eruit te halen wat erin zit.

Het is overdag zo’n 23 graden ’s avonds koelt het af tot een graad of 16, wat het vooral in combinatie met de harde wind in het kamp, erg koud maakt. Een dikke trui en een jas is na 20u dan ook geen overbodige luxe.

Geschreven door Daphne van Wingerden

10 oktober 2021

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands