Daar lig je…

Leestijd: 1 minuut

Blauwe, knipperende zwaailichten steken fel af tegen de heldere hemel. Nieuwsgierig loop ik naar de ingang van de medical post, waar een politieagent haastig uit de auto stapt. Er is een man die met spoed geholpen moet worden, niet in staat om naar de post te komen. We grissen de first-aid kit mee en springen de auto in. In hoog tempo rijden we verder het kamp in.

Ik kijk door het raampje naar buiten; de omheining van hoge hekken met prikkeldraad geven me het gevoel dat we in een gevangenis zijn beland (wat voor veel vluchtelingen ook zo voelt, gezien ze vaak maar 1x per week het kamp mogen verlaten). We passeren verschillende soorten tenten, talloze mensen van allerlei culturen, rondrennende kinderen in gescheurde kleding. De penetrante rioollucht is onmiskenbaar aanwezig.

De agent stopt de auto, snel springen we eruit.

Zoals je leest zijn er geregeld heftige casussen, maar gelukkig zien we ook veel patiënten die er minder erg aan toe zijn. Mensen die we kunnen helpen, heel praktisch door medische hulp, maar soms ook door gewoon een luisterend oor te bieden of samen te dromen over de toekomst.
Toch geniet ik van dit intense, maar ook waardevolle werk, van het prachtige eiland en van het warme weer!

Geschreven door Daphne van Wingerden

26 september 2021

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands