W.14 Dophna!

Ondanks het eerdere uitstel, is het maandag dan toch echt zover. Laila moet helaas weer terug naar Nederland. Na mijn dagdienst van 8.00 – 14.00 uur in de kliniek en een rustig middagje, is het om 21.00 uur tijd om naar het vliegveld te gaan. Als verassing zijn ook de vrienden uit Lamin naar het vliegveld gekomen. Na het afscheid rijd ik met de landrover terug naar de kliniek. Een hele ervaring met zo’n oud barrel zonder schokdempers over de Gambiaanse wegen! Als we weer thuis zijn, bakken we overheerlijke zelfgemaakte loempia’s en gaan we er nog even op uit om te chillen.

Dinsdag van 8.00 – 14.00 uur met het trackingteam naar Ebotown. Leuke dienst met veel (interessante) patiënten. ’s Middags wat boodschapjes doen en naar de vrienden in Lamin. ’s Avonds lekker op tijd naar bed voor de verandering.

Woensdag breng ik na mijn dagdienst in de kliniek een bezoekje aan de hoofdstad Banjul. De Edge beklommen, waardoor we een mooi uitzicht over de stad hebben. Vervolgens naar het strand in Banjul, als we om 18.00 uur terug willen gaan, begint het keihard te regenen. De Gambianen hebben over het algemeen de neiging om hun werk te staken tijdens de heftige regenbuien, waardoor het erg lastig is om vervoer naar huis te krijgen. Tientallen mensen staan langs de weg, zodra er een busje stopt, rent iedereen erheen, dringt en duwt men om een plekje te bemachtigen.’s Avonds zit ik beneden (in het ziekenhuis) met mijn collega’s om heerlijk te kletsen en discussiëren over het Christendom en de Islam. Bijzonder om te zien hoe iedereen zo respectvol met elkaars meningen omgaat en open staat voor nieuwe kennis en inzichten.

Donderdag is het erg druk op het ziekenhuisterrein, omdat er een lijk naar het mortuarium (tegenover het ziekenhuis) wordt gebracht. ’s Middags belt er een vriend om te vertellen dat de man in het mortuarium uncle Saul is, hele aardige man waar ik gisteren nog mee heb gekletst, hij zit vaak bij het kruispunt en maakt altijd een gezellig praatje met ons. Hij is plotseling overleden door een hartaanval. ’s Middags ga ik met Hilde naar de graduation party van de Babylonschool. Daarna door naar de Bijbelstudie van 18.00 – 20.00 uur, vervolgens naar Machteld om gezellig met de andere tubabs te eten.

Vrijdag worden we met een taxi naar Ebotown gebracht, omdat de landrover kapot is. Het regent de hele ochtend zo ontzettend hard, dat de grond en wegen rondom de dokterspost letterlijk in stromende rivieren veranderen en de post al snel onbereikbaar wordt. We zitten dus we letterlijk opgesloten. Om 13.00 uur heeft iedereen honger (niet ontbeten), maar het is onmogelijk om de shop te bereiken zonder doorweekt te worden van het gore water, vol met modder, beesten en scherpe stenen. Als ik met Machteld in het doktersoffice zit, valt mijn oog op 2 mooie prullenbakken, waardoor ik de geniale ingeving krijg om deze prullenbakken als laarzen te gebruiken. Door mijn grote voeten, passen mijn slippers er perfect in, waardoor ik grip heb zonder eruit glijden tijdens het lopen. Ontzettend veel (uit)gelachen door iedereen, maar het is wel gelukt om brood te halen voor al het personeel. Ik ben verbaasd dat zoveel kinderen mijn Nederlandse naam weten, ik antwoord enthousiast op hun geschreeuw, maar door hun reactie dringt het tot me door dat ‘Dophna’ in Wolof ‘crazy person’ betekent. Vandaar! Mijn natte broekspijp door slechts 1 struikelactie, was de lol die we hebben gehad en bovendien het eten, meer dan waard! ’s Avonds hebben we een gezellige avond bij de show in Churchillstown waar Francis optreedt.

Zaterdag, na ’s morgens wat opruimen en schoonmaakwerk, een gezellige middag en avond op het strand met een aantal vrienden. Van tevoren nasi gekookt, chips, koekjes en mango’s gehaald om mee te nemen, wat na een heerlijk middagje volleybal extra lekker smaakt.

Zondagochtend naar de kerk. Pastor Jackson is terug van zijn bezoek aan de conferentie in Zuid-Korea. Hij heeft grootse verhalen over de cultuurverschillen en vindt het heel erg dat de mensen in Zuid-Korea allemaal problemen hebben met zien, omdat ze hun ogen maar voor de helft open kunnen doen. Erg lachwekkend dat ie het ook nog serieus meent hahahah.

Bizar hoe snel de tijd voorbij vliegt! Morgen begint m’n laatste week stage lopen, vrijdag komt mijn zus Loïs al om samen de laatste 10 dagen te genieten van dit prachtige land!

Geschreven door Daphne van Wingerden

23 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

W.16 The End!

W.16 The End!

Afgelopen week een heerlijke week vakantie gehad met mijn zus. Erg leuk om alles te laten zien, vrienden voor te...

W.15 Welcome to The Gambia

W.15 Welcome to The Gambia

Maandag na een kort nachtje en een dagje schoolopdrachten, om 16.00 uur even op m’n bed liggen. Als ik 2 uur later...

W.13 Yeah why not?!

W.13 Yeah why not?!

Maandag ochtend, 11.30 uur. Ik word versuft wakker. Wat, is het al zo laat?! Snel ontbijten en beginnen met m’n...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands
en_USEnglish nl_NLNederlands