W.14 Dophna!

Leestijd: 2 minuten

Ondanks het eerdere uitstel, is het maandag dan toch echt zover. Laila moet helaas weer terug naar Nederland. Na mijn dagdienst van 8.00 – 14.00 uur in de kliniek en een rustig middagje, is het om 21.00 uur tijd om naar het vliegveld te gaan. Als verassing zijn ook de vrienden uit Lamin naar het vliegveld gekomen. Na het afscheid rijd ik met de landrover terug naar de kliniek. Een hele ervaring met zo’n oud barrel zonder schokdempers over de Gambiaanse wegen!

Dinsdag van 8.00 – 14.00 uur met het trackingteam naar Ebotown. Leuke dienst met veel (interessante) patiënten. Het regent de hele ochtend zo ontzettend hard, dat de grond en wegen rondom de dokterspost letterlijk in stromende rivieren veranderen en de post al snel onbereikbaar wordt. We zitten dus we letterlijk opgesloten. Om 13.00 uur heeft iedereen honger (niet ontbeten), maar het is onmogelijk om de shop te bereiken zonder doorweekt te worden van het gore water, vol met modder, beesten en scherpe stenen. Als ik met Machteld in het doktersoffice zit, valt mijn oog op 2 mooie prullenbakken, waardoor ik de geniale ingeving krijg om deze prullenbakken als laarzen te gebruiken. Door mijn grote voeten, passen mijn slippers er perfect in, waardoor ik grip heb zonder eruit glijden tijdens het lopen. Ontzettend veel (uit)gelachen door iedereen, maar het is wel gelukt om brood te halen voor al het personeel. Ik ben verbaasd dat zoveel kinderen mijn Nederlandse naam weten, ik antwoord enthousiast op hun geschreeuw, maar door hun reactie dringt het tot me door dat ‘Dophna’ in Wolof ‘crazy person’ betekent. Vandaar! Mijn natte broekspijp door slechts 1 struikelactie, was de lol die we hebben gehad en bovendien het eten, meer dan waard!

Donderdag is het erg druk op het ziekenhuisterrein, omdat er een lijk naar het mortuarium (tegenover het ziekenhuis) wordt gebracht. ’s Middags belt er een vriend om te vertellen dat de man in het mortuarium uncle Saul is, hele aardige man waar ik gisteren nog mee heb gekletst, hij zit vaak bij het kruispunt en maakt altijd een gezellig praatje met ons. Hij is plotseling overleden door een hartaanval.

Bizar hoe snel de tijd voorbij vliegt! Morgen begint m’n laatste week stage lopen, vrijdag komt mijn zus Loïs al om samen de laatste 10 dagen te genieten van dit prachtige land!

Geschreven door Daphne van Wingerden

23 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands