W.13 Yeah why not?!

Leestijd: 2 minuten

Maandag ochtend, 11.30 uur. Ik word versuft wakker. Wat, is het al zo laat?! Snel ontbijten en beginnen met m’n schoolopdrachten! Een ‘dringend’ bezoekje aan de supermarkt (lees: studieontwijkendgedrag), waarna ik weer nieuwe energie heb om mijn opdrachten af te ronden en in te leveren. ’s Avonds geïnvesteerd in mijn nieuwe verslaving: hardlopen. Heerlijk ruim 2 uur lang non-stop,  van Lamin naar Churchillstown en terug.

Dinsdag met het tracking team naar Ebotown. Het is een leuke dienst met veel patiënten.

Woensdag heb ik 4 Nederlanders ontmoet (waaronder de bekende artiest PatSmith) die in Gambia een videoclip komen opnemen. Donderdag werk ik met Laila aan promotiefilmpjes voor de diabetes- en hypertensie-clinic. ’s Middags naar de Bijbelstudie, ’s avonds hebben we een gezellig filmavondje met de meiden (Machteld, Hilde en Laila).

Vrijdag belt m’n hardloopmaatje op het laatste moment af, besluit ik om alleen te gaan. Als ik nog geen 5 minuten onderweg ben, roept een jongen die langs de weg zit: ‘Can I join you?’. ‘Yeah why not?’, niet verwachtend dat die gozer met z’n cap, zonnebril, spijkerbroek en slippers het echt zou menen. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten begon die met praten, de hele weg naar Mandinary en terug (1,5 uur) heeft ie z’n mond niet meer dicht gedaan, maar tot mijn verbazing hield ie het toch goed vol.

Zaterdag gaan we gezellig naar het strand met de meiden en ’s avonds wat eten in Senegambia.

Als ik zondagochtend in de kerk zit, blijkt dat degene die zou preken er onverhoopt niet is. Omdat ik vorige week de preek heb gedaan, vindt men dat ik dat vandaag wel weer kan doen. Totaal onvoorbereid, maar gelukkig gaat het toch goed. Na de kerk breng ik een bezoekje aan mijn namesake, baby Daphne, vervolgens ga ik naar een confirmationparty, erg gezellig met veel dans en muziek. ’s Avonds gaan we met Pim & Carine, Machteld, Annemieke, Laila en Hilde uiteten, omdat Laila (medestagaire) morgen helaas terug keert naar Nederland.

De regen komt nog vaak met bakken uit de hemel, wat niet alleen maakt dat de zandwegen in rivieren veranderd, maar wat ook voor ontzettend veel insecten zorgt. De luchtvochtigheid ligt een stuk hoger dan vorige maanden en daarmee ook de (gevoels)temperatuur. Toch neemt dat niet weg dat ik nog steeds volop ga genieten van de laatste 3 weken die ik hier nog mag spenderen!

Geschreven door Daphne van Wingerden

17 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands