W.13 Yeah why not?!

Maandag ochtend, 11.30 uur. Ik word versuft wakker. Wat, is het al zo laat?! Snel ontbijten en beginnen met m’n schoolopdrachten! Een ‘dringend’ bezoekje aan de supermarkt (lees: studieontwijkendgedrag), waarna ik weer nieuwe energie heb om mijn opdrachten af te ronden en in te leveren. ’s Avonds geïnvesteerd in mijn nieuwe verslaving: hardlopen. Heerlijk ruim 2 uur lang non-stop gerend (voor de kenners onder ons, van Lamin naar Churchillstown en terug).

Dinsdag met het tracking team naar Ebotown. Het is een leuke dienst met veel patiënten. ’s Middags voor de laatste keer naar de tailor, want mijn jumpsuit is na weken wachten en aanpassen toch eindelijk klaar. Vervolgens ga ik samen met Laila naar een naam ceremonie, vervolgd door een bezoekje aan onze vrienden uit het dorp.

Woensdag weer op tracking naar Ebotown van 8.00 – 14.00 uur. ’s Middags ga ik op weg naar het strand even langs de studio met Francis. We ontmoeten 4 Nederlanders (waaronder de bekende artiest PatSmith) die in Gambia een videoclip komen opnemen. Francis laat spontaan z’n rapskills horen, de Nederlandse (producers) zijn erg enthousiast, waardoor we ruim 2 uur later (na een gezellige tijd en het opnemen van allerlei verschillende raps) pas daadwerkelijk naar het strand gaan. Ondanks het feit dat Francis z’n telefoon is kwijtgeraakt/ gestolen, hebben we toch een leuke dag gehad.

Donderdag werk ik met Laila aan promotiefilmpjes voor de diabete- en hypertensionclinic. ’s Middags naar de Bijbelstudie, ’s avonds hebben we een gezellig filmavondje met de meiden (Machteld, Hilde en Laila).

Vrijdag 8.00 – 14.00 uur werken in de kliniek. Vervolgens wat boodschappen doen en om 17.30 hardlopen. Omdat mijn hardloopmaatje op het laatste moment afbelt, besluit ik om alleen te gaan. Als ik nog geen 5 minuten onderweg ben, roept een jongen die langs de weg zit: ‘Can I join you?’. ‘Yeah why not?’, niet verwachtend dat die gozer met z’n cap, zonnebril, spijkerbroek en slippers het echt zou menen. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten begon die met praten, de hele weg naar Mandinary en terug (1,5 uur) heeft ie z’n mond niet meer dicht gedaan, maar tot mijn verbazing hield ie het toch goed vol.

Zaterdag gaan we gezellig naar het strand met de meiden en ’s avonds wat eten in Senegambia.

Als ik zondagochtend in de kerk zit, blijkt dat degene die zou preken er onverhoopt niet is. Omdat ik vorige week de preek heb gedaan, vindt men dat ik dat vandaag wel weer kan doen. Totaal onvoorbereid, maar gelukkig gaat het toch goed. Na de kerk breng ik een bezoekje aan mijn namesake, baby Daphne, vervolgens ga ik naar een confirmationparty, erg gezellig met veel dans en muziek. ’s Avonds gaan we met Pim & Carine, Machteld, Annemieke, Laila en Hilde uiteten, omdat Laila (medestagaire) morgen helaas terug keert naar Nederland.

De regen komt nog vaak met bakken uit de hemel, wat niet alleen maakt dat de zandwegen in rivieren veranderd, maar wat ook voor ontzettend veel insecten zorgt. De luchtvochtigheid ligt een stuk hoger dan vorige maanden en daarmee ook de (gevoels)temperatuur. Toch neemt dat niet weg dat ik nog steeds volop ga genieten van de laatste 3 weken die ik hier nog mag spenderen!

Geschreven door Daphne van Wingerden

17 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

W.16 The End!

W.16 The End!

Afgelopen week een heerlijke week vakantie gehad met mijn zus. Erg leuk om alles te laten zien, vrienden voor te...

W.15 Welcome to The Gambia

W.15 Welcome to The Gambia

Maandag na een kort nachtje en een dagje schoolopdrachten, om 16.00 uur even op m’n bed liggen. Als ik 2 uur later...

W.14 Dophna!

W.14 Dophna!

Ondanks het eerdere uitstel, is het maandag dan toch echt zover. Laila moet helaas weer terug naar Nederland. Na mijn...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands
en_USEnglish nl_NLNederlands