W.11 Let it rain

Leestijd: 1 minuut

Wat is het Gambiaanse leven toch genieten. Je bent hier niet anoniem maar je maakt deel uit van de gemeenschap. Zodra je over straat loopt, roepen mensen je naam, ze vragen hoe het is, lopen met je mee en maken grapjes. Iedereen is altijd buiten, want ja wat moet je ook binnen in je warme hutje met deze temperaturen. Mensen maken ataya, draaien muziek, komen gezellig langs bij vrienden zonder eerst een afspraak te hoeven maken om te checken of het wel uit komt, mensen leven met de dag en maken zich geen zorgen over de toekomst.

Daph!! Daph!! Het regent!!! Het is dinsdag ochtend, 7.10 u, als Laila’s enthousiaste geschreeuw mij uit mijn vredige droom doet opschrikken. Ja hoor, de eerste serieuze regenbui dit jaar. Het regenseizoen is dan toch echt begonnen, wat betekent dat de zandwegen letterlijk in rivieren zijn veranderd. Gelukkig kunnen we er met de landrover nog net doorheen. Rennende mensen die tevergeefse pogingen doen om niet al te nat te worden, dansende kinderen in de enorme plassen, auto’s die omkeren omdat ze de volgelopen wegen niet kunnen passeren.. wat een plaatje!

Als ik donderdag ochtend om 8.00 uur de kliniek in kom, arriveren de Nederlandse dokters met een bevallende vrouw die ze onderweg naar het ziekenhuis hebben opgepikt. Toevallig ken ik de vrouw van de kerk waar ik wekelijks heen ga. Awa (verpleegkundige) en ik nemen de bevalling voor ons rekening. Na veel gejammer en gekrijs, is de super schattige babygirl er na een half uur uit. Het is even spannend omdat de baby niet gaat huilen en Awa denkt dat het een goed idee is om haar op z’n kop te houden. Gelukkig komt de dokter op het juiste moment binnen om haar te beademen met een ambu-ballon, waardoor het vruchtwater uit de longen gaat en baby Daphne (die ze naar mij vernoemd hebben) luidkeels begint te krijsen. Na de nodige metingen en observaties, trek ik haar super schattige babykleertjes aan (vanuit Nederland) wat maakt dat ze er nog liever uitziet.

Geschreven door Daphne van Wingerden

2 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

The End

The End

BEEP, BEEP, BEEP! Het is vrijdagochtend, 4.30 u. Ik tuur in het donker m'n vertrouwde slaapkamer rond. Toen we...

Laatste loodjes

Laatste loodjes

Met kleine snelle pasjes sprint de man naar het autoraampje, grist de smartphone uit de handen van de bestuurder,...

Special Encounter

Special Encounter

Ik loop snel even naar huis (5 minuten vanaf het ziekenhuis) om m'n oplader te halen, als er een grote stofwolk...

nl_NLNederlands