W.11 Let it rain

Wat is het Gambiaanse leven toch genieten. Je bent hier niet anoniem maar je maakt deel uit van de gemeenschap. Zodra je over straat loopt, roepen mensen je naam, ze vragen hoe het is, lopen met je mee en maken grapjes. Iedereen is altijd buiten, want ja wat moet je ook binnen in je warme hutje met deze temperaturen. Mensen maken ataya, draaien muziek, komen gezellig langs bij vrienden zonder eerst een afspraak te hoeven maken om te checken of het wel uit komt, mensen leven met de dag en maken zich geen zorgen over de toekomst.

Na maandag lekker tot 11.00 uur uitgeslapen te hebben, besteed ik (met het nodige studie-ontwijkend-gedrag) mijn dag aan het maken van m’n schoolopdrachten en het voorbereiden van de volgende les voor de diabetes class. ’s Middags neem ik mijn kamer flink onderhanden, opruimen, vegen, schrobben en dweilen. Ondanks mijn angst voor spinnen kon ik het toch niet over mij hart verkrijgen om de spin (Harry), die al vanaf dag 1 tussen mijn wasbak en prullenbak verblijft, te vermoorden, maar afgezien van Harry ziet het er toch allemaal weer spik en span uit.

Daph!! Daph!! Het regent!!! Het is dinsdag ochtend, 7.10 u, als Laila’s enthousiaste geschreeuw mij uit mijn vredige droom doet opschrikken. Ja hoor, de eerste serieuze regenbui dit jaar. Het regenseizoen is dan toch echt begonnen. Om 8.15 uur vertrekken we met het trackingteam naar Ebotown. De zandwegen zijn letterlijk in rivieren veranderd. Gelukkig kunnen we er met de landrover nog net doorheen. Rennende mensen die tevergeefse pogingen doen om niet al te nat te worden, dansende kinderen in de enorme plassen, auto’s die omkeren omdat ze de volgelopen wegen niet kunnen passeren.. wat een plaatje. Eind van de middag is het gelukkig droog, Hilde en ik liften naar Westfield om boodschappen te doen.

Woensdag een heerlijke drukke dienst van 8.00 – 14.00 uur in het ziekenhuis. Lekker aan het regelen, een aantal injecties gegeven en voor het eerst een katheter geplaatst. Na de lunch heb ik mijn tussentijdse beoordeling met mijn werkbegeleider, eind van de middag gaan we naar een poolparty, wat vanwegen de stromende regen niet zo druk is, maar toch gezellig.

Als ik donderdag ochtend om 8.00 uur de kliniek in kom, arriveren de Nederlandse dokters met een bevallende vrouw die ze onderweg naar het ziekenhuis hebben opgepikt. Toevallig ken ik de vrouw van de kerk waar ik wekelijks heen ga. Awa (verpleegkundige) en ik nemen de bevalling voor ons rekening. Na veel gejammer en gekrijs, is de super schattige babygirl er na een half uur uit. Het is even spannend omdat de baby niet gaat huilen en Awa denkt dat het een goed idee is om haar op z’n kop te houden. Gelukkig komt de dokter op het juiste moment binnen om haar te beademen met een ambuballon, waardoor het vruchtwater uit de longen gaat en baby Daphne (die ze naar mij vernoemd hebben) luidkeels begint te krijsen. Na de nodige metingen en observaties, trek ik haar super schattige babykleertjes aan (vanuit Nederland) wat maakt dat ze er nog liever uitziet. Nadat m’n dienst er om 14.00 uur opzit en we om 15.00 uur geluncht hebben, besluit ik om om 16.00 uur te gaan hardlopen. Halverwege kom ik erachter dat het geen geweldig goed idee is om op dit tijdstip van de dag 50 minuten fanatiek te gaan sporten, maar ach, extra uitdaging kan nooit kwaad.

Vrijdag weer naar Ebotown, als we om 13.30 uur terug rijden naar Lamin is de weg grotendeels afgesloten, het verkeer is een nog grotere chaos dan normaal en we moeten lang wachten, omdat de president voorbij komt rijden. Om 14.30 zijn we eindelijk thuis, lunchen, intervisie, stroom halen, bezoekje aan de supermarkt. Om 17.30 thuis, ik heb B-Boy beloofd om vandaag mee te gaan hardlopen, dus om 17.45 u moet ik er, ondanks mijn spierpijn van gisteren, toch maar aan geloven. Na ruim een uur zijn we weer terug, ondanks de hitte is het toch wel heerlijk om weer te sporten.

De ramadan is voorbij, dus zaterdag gaan we (na een maand) weer naar PocoLoco Beach. Heerlijk om iedereen weer te zien en om een relaxte middag op een strandbedje aan de zee door te brengen, op deze gelukkig droge dag.

Toen ik vanmorgen bij de kerk aankwam, goed voorbereid om mijn preek te houden, is de poort op slot. Ik bel Mrs. Jackson, helaas kunnen ze door de regen de kerk niet bereiken, waardoor de dienst vandaag niet doorgaat. We horen verderop Christelijke muziek draaien en gaan op onderzoek uit. We vinden de kerk waar het vandaan komt, waardoor we toch een leuke kerkdienst hebben. Het plan was om vandaag de kamelenrit te doen, maar helaas gaat het niet door i.v.m. de regen (hoewel het hier droog en zonnig is). Het plan is daarom om straks naar het zwembad te gaan en vervolgens het weekend afsluiten door gezellig met z’n 3e (met Hilde en Laila) uiteten te gaan!

Geschreven door Daphne van Wingerden

2 juli 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

W.16 The End!

W.16 The End!

Afgelopen week een heerlijke week vakantie gehad met mijn zus. Erg leuk om alles te laten zien, vrienden voor te...

W.15 Welcome to The Gambia

W.15 Welcome to The Gambia

Maandag na een kort nachtje en een dagje schoolopdrachten, om 16.00 uur even op m’n bed liggen. Als ik 2 uur later...

W.14 Dophna!

W.14 Dophna!

Ondanks het eerdere uitstel, is het maandag dan toch echt zover. Laila moet helaas weer terug naar Nederland. Na mijn...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands
en_USEnglish nl_NLNederlands