Ready, Set, Go!

Zondag 16 april, 15.30 u, eindelijk tijd om de auto in te stappen. Samen met mijn ouders, zus en broertje komen we rond 17.00 u op Brussel Airport aan. We kijken op het bord met vluchtinformatie. Ja, daar begint het al, het vliegtuig heeft een uur vertraging. Dit wordt nog spannend, want ik heb maar 1 uur en 30 min om over te stappen in Casablanca. Na nog gezellig wat eten met z’n allen op de luchthaven, lopen we vervolgens richting de handbagage check-in. Hiervoor moet je eerst door de poortjes waar je alleen met je ticket doorheen komt. Na een knuffel, een zoen en een traan, sluiten de poortjes achter me dicht, zwaai ik nog een laatste keer naar m’n lieve gezin en besef ik dat het nu toch wel echt definitief is.

Handbagage scannen, douane, 3 uur wachten, 21.10 u boarding time. Ik ben blij als we om 21.45 u eindelijk opstijgen. Als we om 00.00 u na een rustige vlucht landen in Marokko, begin ik toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Boarding time voor m’n volgende vlucht was om 23.55 u en het duurt een eeuwigheid voordat iedereen eindelijk het vliegtuig uit is. Gehaast loop ik over Casablanca Airport, opzoek naar de juiste gate. Als ik na het scannen van m’n handbagage bij B12 aankom, de gate waar ik volgens m’n boarding pass moet zijn, zie ik 2 belgen (waarvan 1 Gambiaanse Belg) die ook naar Banjul gaan (zie “Foto’s”). We horen dat de gate gewijzigd is, waardoor we helemaal naar de andere kant van het vliegveld moeten. Na een snelle sprint, komen we net op tijd bij de bus aan die ons naar het vliegtuig zal brengen. Toevallig zit ik precies achter mijn nieuwe Belgische vrienden in het vliegtuig. Na vele pogingen val ik gelukkig nog even in slaap tijdens de vlucht. Als ik om 3.30 u (Gambiaanse tijd), eindelijk op Banjul Airport aankom, word ik hartelijk verwelkomt door Annemieke (Nederlandse verpleegkundige, directrice van het ziekenhuis en tevens mijn werkbegeleider), Omar (local) en 3 gezellige Nederlandse meiden van ongeveer mijn leeftijd, die al ruim 2 maanden stage lopen in het LHC.

Als we rond 4.15 u aankomen in het Health Center (waar de appartementen boven zijn), gaan we na een korte rondleiding nog wat drinken op het balkon. Het is ongeveer 5.15 u als er een arts binnen komt gerend: ‘EMERGENCY!’ Iedereen springt op en rent naar beneden, waar de gezondheidskliniek zich bevind. Omdat ik natuurlijk (nog) niet veel kan betekenen, pak ik mijn koffer uit en wil ik een douche pakken. Helaas komt er bijna geen water uit de kraan en het feit dat er insecten over de muur van de douche kruipen, is ook wel even wennen. Als ik vervolgens doodmoe mijn bed in wil duiken, hoor ik dat de man (van het noodgeval) is overleden. Heftig. Als ik vervolgens op mijn bed neer plof om nog een paar uurtjes slaap te pakken, is het niet alleen de extreme hitte waardoor ik word geteisterd, het gejammer en geschreeuw van de nabestaanden van de overleden man zijn oorverdovend, vooral in combinatie met de Islamitische gebedsoproepen die ook precies om 6.00 uur beginnen.

Gelukkig heb ik van 6.00 – 9.00 uur nog een beetje kunnen slapen. Straks ga ik met de medestagiaires naar het dorp om de buurt te verkennen. Overmorgen (woensdag) begin ik met stage lopen. Een heftige start, maar dat neemt niet weg dat ik ontzettend veel zin heb in de komende 4 maanden!

Geschreven door Daphne van Wingerden

17 april 2017

0 reacties

Vergelijkbare blogs…

W.16 The End!

W.16 The End!

Afgelopen week een heerlijke week vakantie gehad met mijn zus. Erg leuk om alles te laten zien, vrienden voor te...

W.15 Welcome to The Gambia

W.15 Welcome to The Gambia

Maandag na een kort nachtje en een dagje schoolopdrachten, om 16.00 uur even op m’n bed liggen. Als ik 2 uur later...

W.14 Dophna!

W.14 Dophna!

Ondanks het eerdere uitstel, is het maandag dan toch echt zover. Laila moet helaas weer terug naar Nederland. Na mijn...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands
en_USEnglish nl_NLNederlands