Inkijkje

Zodra de eerste tonen van m’n alarm klinken, gris ik het oogmasker van m’n hoofd af om m’n alarm uit te zetten. 6.30 uur, de eerste zonnestralen schijnen fel in m’n gezicht, wat een heerlijke dag!  En wat een voorrecht om buiten op de houten veranda te kunnen ontwaken! Plakkerig van het zweet, pak ik m’n bijbel en notebook voor m’n dagelijkse quality time met m’n Hemelse Vader. Na 20 minuten pak in m’n omslagdoek om m’n knieën te bedekken (cultureel vereist), waarna ik onder enthousiast getetter van de kids, naar de waterput loop. Nadat ik met emmer en touw de douche-emmer heb gevuld, geniet ik van het koele water dat ik in het ‘douche-hokje’ (4 gespannen zeilen) met een afgeknipte plastic fles over me heen laat stromen. Wat een heerlijk begin van de dag! Wanneer ik terug loop, word ik blij verrast als de heerlijke geur van versgebakken kokosbrood m’n neusgaten binnendringt! Wauw, wat een heerlijke variatie op de dagelijkse bush-biscuits! 

Het is inmiddels 7.30 uur, we beginnen de dag met het team. Een half uur later arriveren de pastors van verschillende kerken uit het dorp met een aantal jongeren en kids. We splitsen ons op in 4 teams, klaar om het dorp in te trekken.

We komen aan bij de eerste hut, waar een vrouw de was aan het ophangen is. Nadat de pastor ons introduceert worden we hartelijk welkom geheten. Nieuwsgierig komen de andere familieleden aanlopen om te zien wat er gaande is. We verdelen ons snel over de familieleden, om één op één gesprekken te voeren. De vrouw die zich introduceert als Kiela, durft zich al snel open te stellen en vertelt hoe haar man eerder getrouwd is geweest en hoe lastig het is om haar grote gezin te onderhouden zonder goed inkomen, maar daarnaast getuigt ze ook van haar vertrouwen op God en haar hoop voor de toekomst. Als ik met haar bid, stromen de tranen over haar wangen. Dankbaar geeft ze me een dikke knuffel, niet in staat om te spreken. Ik geef haar een kaartje met een bemoedigende bijbeltekst voordat we door gaan naar de volgende familie.

In het team waarmee we de huisbezoeken doen zitten o.a. Caroline en Bella, 2 lieve meiden van 14 en 15 jaar. Doordat we nu al een aantal dagen veel met elkaar optrekken, durven ook zij zich steeds meer open te stellen. Wanneer we terug zijn van de huisbezoeken, zitten we met z’n drieën, onder het genot van een verse kokosnoot, gezellig na te kletsen. “Onze vaders zijn allebei overleden”, vertelt Bella. “Ik was 8 jaar toen mijn vader stierf en Caroline was 12.” “Ach, wat vreselijk! Waren ze ziek?” vraag ik. “Bella’s vader was ziek, hij stierf na een aantal maanden, maar mijn vader is vermoord” vervolgt Caroline. “Hij ging naar het dorp hiernaast, klom in een boom om noten plukken, maar toen hij beneden was, hebben de eigenaren hem vermoord.” Wat een verschrikkelijke realiteit waar kinderen op zo’n jonge leeftijd mee te maken krijgen. En dit is helaas niet het eerste verhaal dat ik hoor over vermoorde geliefden. “En onze beste vriendin is 1,5 jaar geleden ook overleden, ze had problemen met haar hart.” vervolgt Bella. De keiharde waarheid over de ongelijkheid in deze wereld treft me. In Nederland zullen er talloze ziekenhuisbezoeken, opnames, testen, medicijnen, etc. ingezet worden om er alles aan te doen om het leven te redden, maar hier is het voor de meesten vrijwel onmogelijk om het dichtstbijzijnde ziekenhuis te bereiken. Wat een sterke meiden. Zo jong en tegelijkertijd zo volwassen.

Na de lunch, bestaande uit gebakken banaan, sego en rijst, starten we met de voorbereidingen van het avondprogramma. Zoals gewoonlijk nemen we tijd om te bidden en God te vragen hoe we het avondprogramma zullen invullen. Een aantal menen het thema ‘geestelijke strijd’ te ontvangen, anderen ‘autoriteit’ en ‘doorzettingsvermogen’. We vormen groepen met degenen die dezelfde topics hebben en nemen individueel de tijd om te bidden voor meer specifieke invulling. Als we na een uur weer samen komen, hebben we een geweldig programma samengesteld met zang, dans, getuigenissen, toneel en teaching uit de Bijbel. Heerlijk om te merken hoe de Heilige Geest iedereen gebruikt om onderdeel te zijn van een groter geheel en ons in staat stelt aan te sluiten bij hetgeen het publiek nodig heeft.

Rond 19.00 uur lopen we met de draadloze speaker naar het platform waar we het programma zullen runnen. De muziek trekt talloze kinderen en jongeren die enthousiast met ons meekomen. Na een uur wachten (wat we inmiddels als vanzelfsprekend beschouwen) is er ruim 400 man gearriveerd met eigen meegebrachte kleedjes. Na een succesvol programma sluiten we de avond af door voor mensen te bidden en goede gesprekken te voeren.

Rond 23.00 uur zijn we weer thuis. Na een korte team evaluatie en een baby-wipe opfrisbeurt kruip ik onder m’n klamboe waar ik, moe maar voldaan, als een blok in slaap val.

(Een teamgenoot heeft data simkaart waarmee ik af en toe kan verbinden, als de netwerkverbinding het toelaat)

Geschreven door Daphne van Wingerden

9 februari 2020

2 Reacties

  1. Jaap en Carla

    Hi Daphne, wat mooi om weer wat van je te horen. Prachtige verhalen !

    Groet Jaap en Carla

  2. Erik van Halsema

    Hoi Daphne, wat maak je toch veel mee tijdens je verblijf daar. Dank je wel voor de update !
    groet,
    Erik

Vergelijkbare blogs…

Goodbye for now…

Goodbye for now…

Voor alles is een tijd.. een tijd om te lachen en een tijd om te huilen, een tijd om te ontmoeten en een tijd om...

Plot Twist

Plot Twist

Na 3 weken op de basis in YWAM Newcastle, voelt het al aardig als thuis. In de ochtenden besteed ik m’n tijd aan het...

Een nieuw seizoen!

Een nieuw seizoen!

Zondag 5 juli liet ik na 9 waardevolle maanden, Townsville achter me. Het is altijd jammer om van veel goede vrienden...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands