Fighting for life!

6.00 uur, tijd om op te staan! Ik klim uit m’n stapelbed, wacht een tikkeltje ongeduldig tot het piepkleine badkamertje (die we met z’n zessen delen) wordt geopend. Een half uur later loop ik naar de eetzaal voor het ontbijt. Havermout met appel, genieten!! Om 7:30 uur beginnen we de dag met een korte bijbelstudie met het DTS team, een half uur later komen we met alle 115 vrijwilligers bijeen om te horen waar we de dag zullen doorbrengen. Ons team (PHC-Green) gaat vandaag naar Mariawatta, 20 minuten varen vanaf het schip.

Om 8:30 uur maken we een lange rij om alle spullen in de zodiak te laden. Uitgerust met 8 grote rugtassen vol materiaal en een aantal plastic boxen (medicatie, triage materiaal, verbandmiddelen, dokterstas, muskietennetten, birthkits, emergency bag, injecties, naaldencontainers, echo apparaat, etc.) vertrekken we naar het dorp. Genieten om met 200 pk door het helderblauwe water te zoeven en dolfijnen te zien springen, omgeven door hoge bergen, enorm veel groen, prachtige (palm)bomen, onbeschrijfelijk mooi!

Rond 9:00 uur komen we aan in het dorp. We doen een snelle screening voor tandarts patiënten, die we in de boot terug laten varen naar het schip om geholpen te laten worden in de tandartspraktijk aan boord. Na introductie installeren we onze meegebrachte uitrusting, klaar om patiënten te zien.

Samen met Owen (geweldige man van 64, zowel verpleegkundige als verloskundige met veel ervaring in de bush) run ik de antenatal clinic (prenatale screenings). Op dit eiland is helaas geen health clinic; het dichtstbijzijnde ziekenhuis is een paar uur peddelen. Voor de 9 zwangere vrouwen die staan te popelen om door ons gezien te worden, is het dan ook de eerste prenatale check-up die ze krijgen.

Na een aantal succesvolle screenings, is Mary aan de beurt, een lieve meid van 23 jaar, 8 maanden zwanger van haar derde kind. Zoals bij elke vrouw meten we de vitale functies, testen we op malaria en syfilis, we checken het HB (en zo nodig de urine), geven tetanus injecties, ijzertabletten, malaria profylaxe en we checken de buik. Dankzij de waardevolle lessen van Owen kan ik zelfstandig de positie van de baby bepalen, de baarmoederhoogte meten en de hartslag van de baby traceren met de doppler! Verder geven we een muskietennet mee en een birthkit (pakketje met benodigdheden om de thuisbevalling schoon en hygiënisch te laten verlopen).

Na de metingen en bloedtesten, lopen we met Mary naar het kerk gebouwtje om de buik te examineren (met iets meer privacy dan in de open lucht). We hebben geen bed of tafel, maar wel een smal houten bankje waarop we de patiënten beoordelen. Abdominale palpatie wijst uit dat de baby in de goede positie ligt, maar het lukt me niet om de hartslag te vinden. Ik geef de doppler aan Owen, maar ook hij kan geen hartslag vinden. We wisselen een snelle blik, dit is geen goed teken… We proberen het echo apparaat, maar tot onze frustratie werkt de batterij onvoldoende en er is geen elektriciteit om in te pluggen. Na overleg met de clinic leader wordt er een ander echo apparaat vanaf het schip gebracht. Ondertussen gaan we verder met de andere vrouwen, geven we treatment voor een malaria positieve patiënt en doen we teaching over belangrijke dingen om te weten tijdens de zwangerschap, de bevalling en zorg voor de baby.

Een uur later wordt er een mooi betrouwbaar echo apparaat gebracht, met werkende accu. Als we opnieuw Mary’s buik scannen, laat de echo zien dat de baby helaas niet meer leeft. Treurig nieuws, zo ver in haar zwangerschap maar niet langer levensvatbaar. Ze spreekt goed Engels en begrijpt wat er gaande is. We zitten op het houten bankje waar we zojuist de scan hebben gedaan, bespreken het droevige nieuws en bidden samen. De bevalling kan niet meer spontaan gebeuren, dus om niet ziek te worden is het is noodzakelijk dat de baby eruit wordt gehaald. We schrijven een verwijzing naar het ziekenhuis in Alatou; gelukkig heeft ze de mogelijkheid om het ziekenhuis te bereiken met een motorbootje. Ondanks het verdriet is ze dankbaar dat ze op tijd naar het ziekenhuis kan gaan, voordat ze ernstig ziek wordt met alle gevolgen van dien.

Nadat we om 16:00 uur onze laatste patiënt hebben gezien, komt er een bootje aan met een bezorgde moeder met een baby van 25 dagen oud. De baby heeft zichtbaar moeilijkheden met ademen. Na een lang onderzoek van dokter Wade en dokter Sarah (die van een ander team is overgekomen) blijkt dat de baby een trachea infectie heeft wat zwelling veroorzaakt waardoor de ademweg wordt geblokkeerd. Gelukkig hebben we de juiste medicatie om te behandelen, maar de situatie blijft kwetsbaar aangezien de baby zo jong is en het immuunsysteem onderontwikkeld. De moeder blijft met de baby in het dorp om de volgende ochtend (om 6.00 uur) opnieuw door het doktersteam gezien te worden. De baby blijkt aan de beterende hand, maar voor volledig herstel is een antibioticabehandeling in het ziekenhuis noodzakelijk. Moeder en baby worden met een YWAM zodiak naar het ziekenhuis gebracht om verdere behandeling te ontvangen. Het lijkt erop dat de baby nu een goede kans maakt om te overleven!

Dit was zomaar een greep uit een dag van de eerste week van de ship-outreach! Ondanks de schrijnende en treurige realiteit waar we soms mee te maken krijgen, is er ook ontzettend veel vreugde en dankbaarheid. Het is intens genieten om te kunnen connecten met de patiënten, medische zorg te kunnen verlenen waar het zo hard nodig is, nieuwe dingen te leren en het is een geweldig voorrecht om in deze prachtige natuur te mogen verblijven. We gaan elke dag naar een ander dorp, soms varen we ‘s nachts, soms ligt het schip een paar dagen stil. Naast 3 medische teams, hebben we 2 community engagement teams (teachings, huisbezoeken, dans, etc.) en een optometrie team die dagelijks honderden oogmetingen doet en brillen verstrekt. Aan boord is een tandartspraktijk met 3 tandartsen, waar dagelijks talloze patiënten worden geholpen uit verschillende dorpen.

Komende week is helaas al de laatste week van deze outreach, 8 maart vliegen we terug naar Townsville (Australië) waar we na 2 weken evaluatie een feestelijke ‘DTS graduation’ hebben. Drie weken later keer ik terug naar het schip voor een extra 1,5 maand.

Bedankt voor jullie support en gebeden, ik houd jullie op de hoogte!

Geschreven door Daphne van Wingerden

1 maart 2020

5 Reacties

  1. Piet

    Hoi Daphne,
    Mooi al die bijzondere avonturen, ik lees ze graag,
    Grt
    Piet

  2. Marian

    Wauw! Bijzonder wat je allemaal meemaakt! Nog veel zegen voor je laatste dagen daar en geniet van je graduation!

  3. Erik van Halsema

    Hallo Daphne, Er komt zo heel wat op je af zeg. Wat fijn om de mensen daar zo te kunnen helpen. maar ook lastig als het niet goed afloopt. Veel sterkte gewenst !

    groet,
    Erik van Halsema

  4. Ans Franken

    Lieve Daphne,
    Ik heb al een paar brieven naar je gestuurd, maar dan gaf die aan dat ik een verkeerd vak had ingevuld. Dat deed ik dan opnieuw, maar dan was mijn hele brief weg!
    Ik vind het geweldig wat jullie doen. Wat fijn dat jullie een hospitalship achter de hand hebben om grotere ingrepen te kunnen doen!
    Ik bid dagelijks voor je en kijk steeds uit naar een volgend bericht.
    Moge de Heer jullie diep zegenen en weer gezond en wel doen terug keren.
    Ans

  5. Ans Franken

    Lieve Daphne, ik heb al weer problemen. Wat ik getyped heb aanvaard de blog niet. Ik denk veel aan je en bid dan natuurlijk ook. Ik heb met grote interesse je verslag gelezen. Super!!!
    Ans

Vergelijkbare blogs…

Goodbye for now…

Goodbye for now…

Voor alles is een tijd.. een tijd om te lachen en een tijd om te huilen, een tijd om te ontmoeten en een tijd om...

Plot Twist

Plot Twist

Na 3 weken op de basis in YWAM Newcastle, voelt het al aardig als thuis. In de ochtenden besteed ik m’n tijd aan het...

Een nieuw seizoen!

Een nieuw seizoen!

Zondag 5 juli liet ik na 9 waardevolle maanden, Townsville achter me. Het is altijd jammer om van veel goede vrienden...

Volg deze link NIET, anders wordt u van de site verbannen!
nl_NLNederlands